Το σχέδιο “Σωτηρία”
149 πρόσωπα και 1...
...του θεατή
Ο καθένας μια ξεχωριστή ιστορία με το βλέμμα πάντα στραμμένο προς τα έξω. Μια μάζα ομοιόρφων, στοιβαγμένων προσώπων, ένας αριθμός εσώκλειστων - για τους έξω.
Στοιβαγμένα πάρα πολλά πρόσωπα σε ένα παράθυρο, ούτως ώστε να γίνεται αντιληπτή από τον επισκέπτη η συσσώρευση των αρρώστων καθώς και η εικόνα που έχουν οι έξω για τους μέσα. Επιπλέον, υπήρχε η δυνατότητα στον επισκέπτη να μπει στο εσωτερικό του νοσοκομείου, να τοποθετήσει το κεφάλι του στο κενό μεταξύ των προσώπων και να νιώσει έστω και για λίγο ένα κομμάτι από τη μάζα. Στο εσωτερικό του δωματίου υπήρχαν στοιβαγμένα πράγματα και σακούλες, με αντικείμενα που υπήρχαν ήδη στο νοσοκομείο, αφ’ ενός για να γίνει πιο ρεαλιστικός ο χώρος και αφ’ εταίρου να ενταθεί στον επισκέπτη το αίσθημα εγκλεισμού και συσσώρευσης.
Μελετώντας κανείς την ιστορία του σανατορίου και των (φθησικών) φυματικών αντικρύζει μια πραγματικότητα εξαιρετικά τραγική και συνάμα συγκινητική.
Μέσα στο σανατόριο υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι στοιβαγμένοι, σε άθλιες συνθήκες, αφού ο αριθμός τους ξεπερνούσε κατά πολύ τη δύναμη του νοσοκομείου.
Ουσιαστικά, καθένας απ’ αυτούς έμπαινε με ελάχιστες ελπίδες ως ένας ακόμη υποψήφιος νεκρός.
Βέβαια, εκ των έσω τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά για τον καθένα, αφού ο καθένας κουβαλούσε μια διαφορετική προσωπική ιστορία. Εν τούτοις, για όλους ήταν ένας χώρος πόνου και δυστυχίας, γι’ αυτό και οι ίδιοι οι άρρωστοι χαρακτήριζαν το Σωτηρία ως “πεθαμετζίδικο”, “είσοδος νεκρών”, “η κόλασις των ζωντανών”.
Η ιστορία του Σωτηρία ακόμα και σήμερα προκαλεί έντονα συναισθήματα.
